Benthe* & Marthe* | TweelingEngeltjes

Benthe* & Marthe*

Een jaartje na de geboorte van onze stoere knul wilden wij voor broertje of zusje gaan. We hadden ons erop voorbereid dat het wel weer een tijdje ging duren. We waren er nadat ik met de pil gestopt was nog niet echt mee bezig. Totdat ik ineens mijn bekken voelde. Een pijn die bekend voelde. De dag nadien voelde ik me misselijk. Zou het dan toch?

Een positieve test
Ik had vanaf het begin het gevoel dat het er twee gingen zijn. Bij de eerste echo op 7 weken zagen we twee kloppende hartjes. BOEM! Dan toch! Een eeneiige tweeling. Wat een geschenk van moeder natuur.
We begonnen toch vrij optimistisch aan deze rit, ondanks de voorzichtige woorden van de gynaecoloog dat een tweelingzwangerschap meer risico’s met zich meebrengt.

Helaas heeft de gynaecoloog snel gelijk gekregen. Al een paar weken later is het bloedverlies begonnen, in het begin erg weinig, dan steeds meer en meer…
Hoeveel keer wij in paniek naar het ziekenhuis gereden… met telkens de boodschap ‘Je hebt bloedverlies dat van hier en daar of misschien ook van hier komt, maar de kleintjes doen het goed, ze groeien goed en hun hartjes kloppen krachtig’.
Dus je probeert je rustig te houden, veel te rusten.

Maar al dat bloedverlies begon toch serieus zijn tol te eisen op mijn lichaam. Ik verloor gewicht ondanks het mini-tonnetje vooraan. Ik was zo bleek en bloeddruk stond laag. En de weken gingen voorbij. Ondertussen voelde ik onze meisjes al goed bewegen, echte woelratjes waren het. Dat stelde me toch wat gerust. En door de logische verklaringen van de gynaecologen probeerden we optimistisch te blijven, zeker eens we wisten dat grote broer twee zusjes ging krijgen.

Maar dan tijdens het weekend van 18 juni werd het bloedverlies nog een stapje erger en hield ik het niet meer uit. Maandag heel vroeg in de ochtend dan toch nog maar eens naar het ziekenhuis. Eerst samen met de vroedvrouw naar de hartjes gezocht, we hoorden iets maar het was niet zo duidelijk. Toen voelde ik een flinke trap in mijn buik, de vroedvrouw heeft die ook gevoeld. Zou het toch dan toch misschien weer meevallen…? Een kwartiertje later was de gynaecoloog van wacht daar om met de echo mee te kijken. ‘Deze keer is het geen goed nieuws.’

Onze wereld stond stil, net als de echo. Muisstil. Onze woelratjes bewogen niet meer en hun hartjes stonden stil… Allebei hun lichtjes, samen ontstaan, samen gedoofd.
Die laatste trap was het laatste levensteken van Marthe, alsof ze afscheid van ons nam. Even later was mijn eigen gynaecoloog aanwezig en die deed meteen nog eens een echo. Opnieuw hetzelfde beeld. Pas toen durfde of kon ik het geloven.

Met een verslagen gevoel naar huis en onze harten in duizend stukjes. Onze twee meisjes zijn dan 21 juni 2017 geboren na net geen 17 weken in mama’s buik. Onze kleine stille poppetjes Benthe 🌟 en Marthe 🌟. Eerst Benthe, ik durfde eerst niet te kijken, kort daarna kwam Marthe eraan. Nog helemaal in haar vruchtzakje, alsof er niks aan de hand was. Maar dan wel eeuwig stil. Ik was bang om ze te zien, om ze te ontmoeten. Bang voor de pijn en dat mijn hart nog meer zou breken.

Maar wat waren ze mooi en wat leken ze op grote broer.

Dit is een verdriet dat moeilijk onder woorden te brengen is, omdat er in de dagelijkse wereld eigenlijk weinig veranderd is, toch voor de buitenwereld. Hoe kun je iets missen wat je nooit gekend hebt? Wel als je een hartslag, een trap gevoeld hebt, je kleintjes hebt zien (stil)geboren worden en ze vervolgens hebt moeten achterlaten en met lege handen naar huis gaan. Dan breekt je hart (weer maar eens).

Elk familiefeest, elke gezinsfoto is incompleet. Ons leven is niet meer hetzelfde, zal het ook nooit meer zijn want we zijn iets gestolen, iets kostbaars, iets onbetaalbaar. Twee levens. Wij moeten leren leven met de nieuwe kleur die ons leven gekregen heeft.

Geef rouwende ouders alsjeblieft de tijd en ruimte om over hun engeltje(s) te praten en waar mogelijk, benoem ze. En wees niet bang om vragen te stellen. Erger dan domme vragen is de stilte…

Wish you were here…

Benthe* & Marthe*

✩ Beiden overleden op 19-06-2017 ✩
Beiden geboren op 21-06-2017

Reageren = lief